Ayşe Türkmen’in "Kış Manzaraları 1" adlı eseri, doğanın kış mevsiminde büründüğü beyaz sessizliği ve pastoral dinginliği, empresyonist bir ışık hassasiyetiyle tuvale yansıtır. Sanatçı, kışın monokromatik yapısını, ışığın kar üzerindeki kırılmaları ve gökyüzünün dağlarla kurduğu renk diyaloğu üzerinden zenginleştirerek, izleyiciye soğuğun şiirsel estetiğini sunar.

Kompozisyonun merkezinde, doğanın görkemini simgeleyen ve tuvalin üst bloğunu kaplayan karlı dağ sırası yer alır. Dağların zirvesine vuran pembemsi ve lila tonları, günün ya ilk ışıklarını ya da batımını işaret ederken; bu yumuşak renk geçişleri, kışın sertliğini kıran romantik bir atmosfer yaratır. Ön planda yer alan nehir, koyu ve akışkan yapısıyla, karla kaplı zeminin durağanlığına tezat oluşturur ve esere bir hareket yönü kazandırır. Suyun yüzeyindeki yansımalar ve kıyıdaki erime detayları, sanatçının doğa gözlemindeki ustalığını kanıtlar niteliktedir.

Eserin orta planında, koyu yeşil ve siyaha yakın tonlarla işlenen çam ormanı, kompozisyona dikey bir ritim ve derinlik katar. Bu karanlık orman hattı, ön plandaki beyazlık ile arka plandaki gökyüzü arasında güçlü bir sınır çizer. Bu soğuk renk skalasının ortasına yerleştirilmiş olan ahşap köy evleri ise, kullandıkları sıcak toprak ve aşı boyası tonlarıyla eserin "odak noktası" (focal point) işlevini görür. Bu yapılar, uçsuz bucaksız doğa karşısında insanın sığınağını, sıcaklığı ve yaşam belirtisini temsil eder.

Ayşe Türkmen, "Kış Manzaraları 1"de beyaz rengi sadece bir boşluk olarak değil, ışığı emen ve yansıtan dokulu bir yüzey olarak kullanır. Fırça darbelerinin yönü, arazinin eğimini ve karın yığılma noktalarını hissedilir kılar. Eser, izleyiciyi kışın o derin sessizliğine, doğanın uykuya çekildiği o huzurlu ana tanıklık etmeye davet eden, görsel olduğu kadar meditatif bir deneyim sunar.