Ayşe Türkmen’in "Abant" adlı eseri, doğanın pastoral senfonisini ve suyun dinginleştirici gücünü, izleyiciyi içine çeken derinlikli bir kompozisyonla sunar. Sanatçı, Abant Gölü'nün ikonik atmosferini betimlerken, yeşilin en canlı tonlarını gökyüzünün yumuşak griliğiyle harmanlayarak, mekâna özgü o serin ve taze havayı tuval üzerinde somutlaştırır.

Kompozisyonel kurguda, sağ taraftan kıvrılarak derinliğe doğru uzanan toprak yol, eserin en güçlü "davet" unsurudur. Bu yol, izleyicinin bakışını ön plandaki detaylardan alıp, ağaçların gölgesine ve suyun sakinliğine doğru yönlendiren bir rehber işlevi görür. Sol alt köşede yer alan ve morun en canlı tonlarıyla işlenen yaban çiçekleri, eserin renk dengesini sağlarken, sağ taraftaki gür ağaç kütlesinin yeşil hakimiyetiyle zarif bir kontrast oluşturur.

Sanatçı, suyun yüzeyindeki yansımaları (refleksiyon) işlerken, empresyonist bir tavırla detayları yumuşatmayı tercih eder. Suyun durağanlığı, üzerindeki gökyüzü ve ağaç yansımalarıyla birleşerek esere ayna etkisi kazandırır. Gökyüzündeki bulut geçişleri ve ışığın difüz (yaygın) dağılımı, Abant’ın o kendine has melankolik ama huzurlu ruhunu yansıtır.

"Abant", sadece bir peyzaj çalışması değil, doğanın ritmine ve sessizliğine duyulan bir saygı duruşudur. Ayşe Türkmen, fırça darbelerindeki akışkanlık ve renk geçişlerindeki yumuşaklıkla, izleyiciye şehrin gürültüsünden uzak, zamanın yavaşladığı bir doğa sığınağı sunar.