Ayşe Türkmen’in "Balıkçı Tekneleri 2" adlı kompozisyonu, klasik deniz peyzajını modern bir plastik dille yeniden kurgulayan, ritim ve rengin ön planda olduğu dışavurumcu bir çalışmadır. Sanatçı bu eserinde, limanda yan yana dizili tekneleri sadece birer deniz taşıtı olarak değil, birbiriyle omuz omuza vermiş, yaşayan karakterler olarak betimler.

Eserin teknik yapısına bakıldığında, dikey formların (teknelerin direkleri ve yelkenleri) hakimiyeti göze çarpar. Sanatçı, spatula tekniğinin sunduğu keskin ve köşeli hatları kullanarak, yüzeyde güçlü bir dikey ritim oluşturur. Bu dikey hatlar, suyun üzerindeki yatay renk lekeleriyle kesişerek esere mimari bir sağlamlık ve denge kazandırır. Arka plandaki mavinin soğukluğu, teknelerin gövdelerinde kullanılan sıcak aşı boyası, turuncu ve yeşil tonlarıyla enerjik bir kontrast yaratır.

Bu eseri diğerlerinden ayıran en belirgin ve kavramsal detay, teknelerin gövdelerine işlenen isimlerdir ("Ersin", "Muhsin", "Kaptan Bekir", "Mehlika"). Ayşe Türkmen, bu bilinçli tercihle nesnelere kimlik kazandırır; limandaki bu duruşu bir ailenin bir aradalığına, dayanışmasına ve köklerine yapılan bir atıf haline getirir. Her bir tekne, taşıdığı isimle bir "portre" niteliği kazanır.

Su yüzeyindeki yansımalar, net bir görüntüden ziyade, renklerin ve ışığın suyla dans ettiği parçalı (fragmante) soyutlamalar şeklinde işlenmiştir. Gökyüzündeki beyaz martı figürleri ise bu yoğun ve kalabalık kompozisyona nefes aldıran, özgürlük hissini pekiştiren dinamik unsurlardır. "Balıkçı Tekneleri 2", teknik ustalığın duygusal bir anlatıyla, yani ailenin ve aidiyetin renkli dünyasıyla birleştiği özgün bir yapıttır.