Ayşe Türkmen’in "Abant Gölü" eseri, doğanın içindeki insan varlığını, hakim peyzajın bir parçası haline getirerek eriten, sükunet ve uyum temalı bir kompozisyondur. Sanatçı, Abant’ın simgeleşmiş atmosferini betimlerken, suyun durgunluğunu ve ormanın derinliğini, empresyonist bir doku zenginliğiyle tuvale aktarır.

Eserin kompozisyonunda dikkati çeken ilk unsur, ön planı kaplayan su zambakları ve nilüferlerin yarattığı dokusal hareketliliktir. Sanatçı, suyun pürüzsüz ve yansıtıcı yüzeyi ile bitkilerin fiziksel doluluğu arasında ustaca bir kontrast kurar. Nilüferlerin üzerindeki pembe ve sarı ışık lekeleri, eserin ağırlıklı olarak yeşil ve mavi tonlardan oluşan soğuk paletini kıran sıcak odak noktalarıdır. Bu detaylar, suyun derinliği ile yüzeyi arasındaki katmanlı ilişkiyi (transparanlık ve opaklık) görünür kılar.

Sol tarafta, sık ağaç dokusunun arasına gizlenmiş ahşap yapı, kompozisyonun hikaye anlatıcısıdır. Bu ev, doğaya hükmeden değil, onun gölgesine sığınan, onunla bütünleşen bir sığınak imgesidir. Ağaçların suya düşen aksi, dikey fırça darbeleriyle işlenerek gölün derinliğini vurgular. Arka plandaki orman hattı ve gökyüzünün yumuşak geçişleri, mekâna sonsuzluk ve ferahlık hissi kazandırır.

Ayşe Türkmen, bu eserinde ışığı doğrudan bir kaynak olarak göstermek yerine, suyun ve yaprakların üzerindeki yansımalar aracılığıyla dolaylı bir parıltı olarak kullanır. "Abant Gölü", izleyiciye sadece görsel bir manzara sunmakla kalmaz; nemli toprağın kokusunu, ormanın sessizliğini ve suyun dinginleştirici terapisini hissettiren bütünsel bir doğa deneyimi vadeder.