Ayşe Türkmen’in "Yalnız Tekne" adlı eseri, empresyonizmin ışık ve atmosfer odaklı yaklaşımını, varoluşsal bir "tek başınalık" temasıyla birleştiren lirik bir kompozisyondur. Sanatçı bu çalışmasında, uçsuz bucaksız suyun ortasında (veya kıyısında) duran tek bir tekne imgesini, sadece bir deniz aracı olarak değil, izole edilmiş bir ruhun metaforu olarak kurgular.

Eserin teknik altyapısında, Türkmen’in imzası haline gelen enerjik ve belirgin fırça darbeleri (impasto) dikkat çeker. Bu teknik, suyun yüzeyindeki titreşimi ve ışığın değişkenliğini somut bir dokuya dönüştürür. Durgun suyun üzerinde tek başına konumlanan tekne, çevresindeki geniş boşlukla (negatif alan) güçlü bir tezat oluşturur. Bu boşluk, izleyiciye sessizliği ve zamanın durduğu o anı hissettiren en önemli kompozisyonel unsurdur.

Renk paletinde, suyun ve atmosferin serin tonları (mavi, yeşil veya gri geçişler) ile teknenin sıcak rengi (muhtemelen sarı veya aşı boyası tonları) arasında bilinçli bir kontrast yaratılmıştır. Bu sıcak renk kullanımı, tekneyi soğuk bir atmosferin içinde atan "canlı bir kalp" gibi odak noktası haline getirir. Suyun yüzeyindeki yansımalar, net bir görüntüden ziyade, renklerin birbirine karıştığı soyut lekelere dönüşerek esere düşsel bir derinlik katar.

"Yalnız Tekne", fiziksel bir yalnızlıktan öte, huzurlu bir içe dönüşü simgeler. Ayşe Türkmen, kalabalıkların ve gürültünün uzağındaki bu sahneyle, izleyiciyi kendi iç dünyasındaki sessiz limana çekilmeyle yüzleştirir. Eser, doğanın dinginliği içinde bireyin kendi varlığıyla baş başa kalışının şiirsel bir görselidir.