Ayşe Türkmen’in "Salkım Söğüt" adlı eseri, doğanın en zarif ve melankolik formlarından biri olan salkım söğüt ağacını, suyun dinginleştirici atmosferiyle bütünleştiren lirik bir peyzaj çalışmasıdır. Sanatçı, empresyonist yaklaşımın temel taşlarından biri olan "anlık ışık ve yansıma" ilişkisini, bu eserde söğüt dallarının su yüzeyindeki titreşimi üzerinden kurgular.

Kompozisyonun merkezinde yer alan ve yerçekimine teslim olmuşçasına suya doğru süzülen söğüt dalları, esere dikey bir akışkanlık kazandırır. Türkmen, bu akışı suyun yatay düzlemiyle kesiştirerek dengeli bir görsel ritim oluşturur. Söğüdün karakteristik sarı ve yeşil tonları, suyun yüzeyinde sadece bir renk lekesi olarak kalmaz; ışığın kırılımlarıyla çoğalan, hareketli bir dokuya dönüşür.

Eserdeki fırça darbeleri, ağacın yapraklarındaki hışırtıyı ve suyun hafif ürpertisini izleyiciye hissettirecek kadar belirgin ve enerjiktir. Sanatçı, detaycı bir botanik çizim yerine, ağacın ruhunu ve suyla kurduğu sessiz diyaloğu resmetmeyi seçer. Nilüferler ve su bitkileriyle zenginleşen bu atmosfer, izleyiciyi doğanın döngüsel huzuruna ve zamanın yavaşladığı o sığınağa davet eder.

"Salkım Söğüt", eğilen bir ağacın suya akseden görüntüsü üzerinden, tevazu ve zarafet kavramlarını görselleştirir. Ayşe Türkmen, bu çalışmasıyla izleyiciye sadece bir göl kenarı manzarası değil, doğanın kendi kendine mırıldandığı sessiz bir şarkıyı sunar.