Ayşe Türkmen’in "Flu" adlı eseri, isminin de işaret ettiği üzere, somut gerçekliğin sınırlarını eriterek izleyiciyi düşsel bir belirsizliğin içine çeken atmosferik bir başyapıttır. Sanatçı bu kompozisyonda, net çizgileri ve keskin formları bilinçli olarak reddeder; bunun yerine hafızada kalan anıların o buğulu ve yumuşak dokusunu tuvale taşır.

Eserin teknik kurgusu, "görmek" ile "hatırlamak" arasındaki ince çizgide durur. Mekan (muhtemelen karlı bir peyzaj veya sisli bir göl kıyısı), bir tül perdesinin arkasından bakıyormuşçasına yumuşak geçişlerle (sfumato etkisi) betimlenmiştir. Fırça darbeleri, nesneleri tanımlamak için değil, ışığın atmosfer içindeki dağılımını hissettirmek için serbest ve titreşimli bir ritimle kullanılmıştır.

Renk paletindeki gri, mavi ve beyaz tonların hakimiyeti, esere melankolik ama huzurlu bir derinlik katar. "Flu", sadece görsel bir bulanıklık değil, aynı zamanda zamansal bir geçişliliktir. İzleyici, bu esere baktığında net bir fotoğraf karesi değil; rüzgarın, soğuğun ve sessizliğin birbirine karıştığı, tamamlanması izleyicinin hayal gücüne bırakılmış açık uçlu bir şiir görür. Ayşe Türkmen, bu eseriyle "kusursuz netliğin" değil, "hissedilen belirsizliğin" estetiğini yüceltir.