Ayşe Türkmen’in "Bekleyiş" adlı eseri, zaman kavramını donduran ve izleyiciyi bir "an"ın sonsuzluğuna hapseden, yoğun duygusal katmanlara sahip bir kompozisyondur. Sanatçı bu çalışmasında, "beklemek" eylemini pasif bir duruş olmaktan çıkarıp, doğanın dinamizmiyle (dalgalar, rüzgar veya değişen ışık) harmanlayarak aktif bir içsel direnişe dönüştürür.

Eserin atmosferik yapısında, ışığın kullanımı zamanın geçişini simgeleyen en güçlü unsurdur. Muhtemelen bir gün batımı veya şafak vakti seçilerek, bekleyişin o belirsiz ve arafta kalan ruh hali, gökyüzündeki renk geçişleriyle desteklenmiştir. Sanatçı, fırça darbelerini daha yumuşak ama kararlı kullanarak, mekandaki sessizliği ve o gergin sükuneti izleyiciye hissettirir.

Kompozisyonun odağındaki figür (veya bekleyişi simgeleyen nesne/tekne), sırtını dünyaya değil, ufka dönmüştür. Bu duruş, gelen veya gelmesi umut edilen şeye duyulan sadakati simgeler. Mekan ile figür arasındaki ilişki, yalnızlığın soğukluğunu değil, sabrın ve umudun asaletini vurgular. Deniz veya manzara, bu bekleyişe tanıklık eden sadık bir yoldaş gibi figürü sarmalar.

"Bekleyiş", Ayşe Türkmen’in insan ruhunun en kırılgan ama bir o kadar da dirençli haline yaptığı görsel bir övgüdür. Eser, izleyiciye "Neyi bekliyoruz?" sorusunu sordururken, cevabın gelende değil, o bekleyiş sürecinde kişinin kendi içinde bulduğu güçte saklı olduğunu fısıldar.