Ayşe Türkmen’in "Aralık Yürüyüşü" adlı eseri, kışın o kendine has sessizliğini ve doğanın uykuya çekildiği mevsimin melankolik güzelliğini, izleyiciyi içine çeken atmosferik bir perspektifle betimler. Sanatçı, Aralık ayının gri ve beyaz tonlarının hakim olduğu paletini, empresyonist bir duyarlılıkla işleyerek, soğuk havayı neredeyse hissedilebilir kılar. Eser, sadece fiziksel bir yürüyüşü değil, yılın sonuna yaklaşırken insanın kendi içine yaptığı zihinsel bir yolculuğu da simgeler.

Kompozisyonun merkezinde, muhtemelen karlı bir patika veya sisli bir nehir kıyısı boyunca uzanan bir derinlik algısı hakimdir. Sanatçı, doğanın bu ıssız ve dingin anını resmederken, ışığı (belki cılız bir kış güneşi veya sokak lambasının yansıması) umudun bir metaforu olarak kullanır. Soğuk mavi ve beyazların arasında beliren sıcak tonlar, kışın sertliğine karşı direnç gösteren yaşam enerjisinin habercisidir.

Teknik olarak, Ayşe Türkmen’in belirgin ve ritmik fırça darbeleri, rüzgarın uğultusunu veya adımların kar üzerindeki sesini görselleştirir. Detayların sisli bir atmosfer içinde eridiği bu çalışmada, netlik yerini duyguya bırakır. Ağaçların, sazlıkların veya yapıların siluetleri, bu yürüyüşe eşlik eden sessiz tanıklar gibi kompozisyona yerleştirilmiştir.

"Aralık Yürüyüşü", izleyiciyi şehrin karmaşasından alıp, doğanın en saf ve en savunmasız haline götüren meditatif bir deneyimdir. Ayşe Türkmen, bu eseriyle kışın kasvetini değil, onun huzur veren yalnızlığını yüceltir; izleyiciye paltosuna sarılıp o serin havada yürümenin verdiği diriliği ve tazelenme hissini sunar.