Ayşe Türkmen’in "Sonsuz Bahçe" adlı eseri, doğanın uyanışını ve yaşamın hiç bitmeyen döngüsünü, rengarenk bir floral kompozisyon üzerinden kutlayan lirik bir çalışmadır. Sanatçı, "bahçe" imgesini sınırları olan bir mekandan çıkarıp, ufka doğru yayılan ve izleyicinin hayal gücünde devam eden uçsuz bucaksız bir renk denizine dönüştürür.

Eserin teknik yapısında, empresyonizmin en karakteristik özelliği olan "titreşimli ışık" kullanımı zirveye ulaşır. Sanatçı, çiçeklerin ve bitki örtüsünün formlarını net çizgilerle hapsetmek yerine; pembe, mor, sarı ve yeşilin en canlı tonlarını serbest fırça darbeleriyle (tache) tuvale yayarak, rüzgarla salınan canlı bir doku elde eder. Bu teknik, bahçenin sadece görünen bir manzara değil, kokusu ve hışırtısı duyumsanan yaşayan bir organizma olduğunu hissettirir.

Kompozisyonel kurguda, ön plandaki yoğun bitki dokusu, izleyiciyi eserin içine çeken bir eşik görevi görür. Göz, bu renk cümbüşü arasından süzülerek arka plandaki dinginliğe (muhtemelen su veya gökyüzü ile birleşen ufuk hattına) doğru yolculuğa çıkar. "Sonsuzluk" vurgusu, işte bu mekansal derinlikte ve doğanın kendi kendini yenileyen gücünde saklıdır.

"Sonsuz Bahçe", modern dünyanın gri betonlarına inat, ruhun nefes alabileceği, solmayan bir cennet tasviridir. Ayşe Türkmen, bu eseriyle izleyiciye, mutluluğun ve huzurun karmaşık arayışlarda değil, bir çiçeğin taç yaprağına düşen ışıkta veya doğanın o sessiz, mütevazı zenginliğinde bulunabileceğini fısıldar.