Ayşe Türkmen’in "Kız Kulesi" adlı eseri, İstanbul’un efsanelere konu olan tarihi simgesini, boğazın değişken ışıkları ve suyun dinamizmi eşliğinde yeniden yorumlayan şiirsel bir şehir peyzajıdır. Sanatçı, iki kıta arasında yüzyıllardır nöbet tutan bu yalnız yapıyı, sadece mimari bir form olarak değil, denizin ortasında parlayan bir mücevher gibi betimler.

Eserin teknik kurgusunda, empresyonizmin "suyun üzerindeki anlık yansıma" prensibi başroldedir. Kule’nin denize düşen aksi, net bir kopya olmaktan ziyade, dalgaların ritmiyle kırılan ve dağılan renkli ışık lekeleri (tache) şeklinde işlenmiştir. Bu teknik tercih, Kız Kulesi’nin o masalsı ve ulaşılmaz atmosferini güçlendirirken, denizin akıntısını ve rüzgarın serinliğini izleyiciye hissettirir.

Renk paletinde, muhtemelen gün batımının sıcak (pembe, turuncu, mor) tonları ile denizin serin mavileri arasında dramatik bir karşıtlık kurulmuştur. Bu ışık oyunu, kulenin siluetini yumuşatarak onu zamansız bir boyuta taşır. Yapının taş dokusu ile suyun akışkanlığı arasındaki kontrast, eserin görsel dengesini sağlayan en önemli unsurdur.

"Kız Kulesi", Ayşe Türkmen’in fırçasında taştan bir yapı olmaktan çıkar; denizin ortasında tek başına durmanın asaletini ve hüznünü simgeleyen bir "karakter"e dönüşür. Eser, izleyiciyi boğazın kıyısında bir bankta oturmaya, dalgaların sesini dinlemeye ve tarihin bu sessiz tanığıyla göz göze gelmeye davet eder.