Ayşe Türkmen’in "Erenköy" adlı eseri, Konya’nın manevi iklimini ve doğanın dinginliğini aynı karede buluşturan, izleyiciyi sessiz bir tefekküre davet eden son derece şiirsel bir peyzaj çalışmasıdır. Sanatçı bu kompozisyonda, semtin alışılagelmiş sivil mimarisini veya evlerini betimlemek yerine; Erenköy’ün ruhunu asıl temsil eden unsurlara, yani görkemli ağaçlara ve onların arasından bir inanç abidesi gibi yükselen cami siluetine odaklanmayı tercih etmiştir.

Eserin renk dünyasına bakıldığında, sonbaharın en sıcak ve olgun tonlarının (sarı, kızıl, aşı boyası ve derin yeşiller) hakimiyeti göze çarpar. Ayşe Türkmen, empresyonist fırça darbeleriyle ağaçların yapraklarındaki titreşimi ve ışığın dallar arasındaki dansını ustalıkla yansıtmıştır. Bu yoğun bitki dokusu, sadece bir fon değil, eserin ana karakteri gibi davranarak mimariyi şefkatle sarmalar ve doğanın kucaklayıcı gücünü hissettirir.

Kompozisyonun manevi merkezini, ağaçların arasından tevazu ile beliren cami kubbesi ve gökyüzüne uzanan zarif minare oluşturur. Sanatçı, yapıyı tamamen açıkta bırakmak yerine onu doğanın içine gizleyerek, "inanç ve tabiat" arasındaki sarsılmaz uyumu vurgular. Minarenin dikey formu, ağaçların organik ve dağınık yapısıyla dengeli bir zıtlık oluşturarak esere hem mimari bir sağlamlık hem de uhrevi bir yükseliş hissi katar.

Tablonun ön planında kıvrılarak (S formunda) derinliğe doğru uzanan geniş asfalt yol, izleyiciyi bu huzurlu manzaraya dahil eden en güçlü perspektif öğesidir. Yolun boş ve sakin oluşu, mekandaki "zamansızlık" algısını pekiştirir. Ayşe Türkmen, gökyüzündeki yumuşak bulut geçişleri ve yolun üzerindeki ışık-gölge oyunlarıyla, Erenköy’ü fiziksel bir semtten öte, ruhun dinlendiği ve arındığı sessiz bir sığınak olarak resmeder.