Ayşe Türkmen’in "Kışta Gün Batımı" adlı eseri, kış mevsiminin monokrom soğukluğunu, güneşin batarken bıraktığı son ve en güçlü sıcaklıkla harmanlayan, lirik bir atmosfer çalışmasıdır. Sanatçı, doğanın en dramatik anlarından biri olan bu geçiş sürecini (alacakaranlık) betimlerken, karla kaplı coğrafyanın beyazlığını bir tuval gibi kullanarak ışığın her tonunu yüzeye yansıtır.

Eserin renk paletinde, "sıcak-soğuk çatışması" (warm-cool contrast) kompozisyonun kalbini oluşturur. Ufukta yanan turuncu, kızıl ve altın sarısı tonlar, ön plandaki karın mavi ve mor gölgeleriyle dans eder. Bu zıtlık, sadece görsel bir denge yaratmakla kalmaz; aynı zamanda kışın dondurucu nefesine karşı, yaşamın ve güneşin ısıtıcı gücünü simgeler. Fırça darbeleri, ışığın kar üzerindeki titreşimini hissettirecek kadar hareketli ve anlıktır.

Kompozisyonun hikayesini derinleştiren en önemli unsur, karlı yolda yürüyen iki figürdür. Bu figürler, uçsuz bucaksız doğa ve yaklaşan gece karşısında insanın kırılganlığını, ama aynı zamanda "birlikte yürümenin" verdiği güveni temsil eder. Yol, ufuktaki ışığa doğru uzanırken, figürlerin sırtı dönük duruşu izleyiciyi de bu sessiz yürüyüşe ortak eder.

"Kışta Gün Batımı", Ayşe Türkmen’in fırçasında romantik bir kış masalına dönüşür. Eser, en soğuk zamanlarda bile bir ışığın, bir yoldaşın ve gidilecek bir yolun her zaman var olduğunu hatırlatan; hem göze hem ruha hitap eden umut dolu bir tablodur.