Ayşe Türkmen’in "Sonbahar Esintisi" adlı eseri, doğanın en dramatik dönüşümünü, yani yaprakların yeşilden kızıla ve altına çaldığı o geçiş anını, suyun dingin yüzeyinde yankılanan bir görsel senfoniye dönüştürür. Sanatçı, sonbaharın melankolisini değil, onun görkemli ve kutlamaya değer yanını ön plana çıkararak; sarının, turuncunun ve kahverenginin en sıcak tonlarıyla izleyicinin içini ısıtan bir kompozisyon kurgular.

Eserin teknik merkezinde, ağaçların su üzerindeki yansımaları (refleksiyon) yer alır. Türkmen, bu yansımaları durağan bir ayna görüntüsü gibi değil; rüzgarın (esintinin) etkisiyle titreşen, birbirine karışan ve sürekli form değiştiren canlı renk lekeleri olarak betimler. Fırça darbelerindeki serbestlik ve enerji, havada uçuşan yaprakların dansını ve suyun yüzeyindeki o hafif ürpertiyi izleyiciye somut bir şekilde hissettirir.

Kompozisyonun ışık düzeni, güneşin artık daha eğik açılarla geldiği, gölgelerin uzadığı ama renklerin daha doygunlaştığı o "pastırma yazı" ışığını andırır. Suyun kenarındaki ağaçlar, kökleriyle toprağa tutunurken dallarıyla suya eğilerek, yer ile gök (ve su) arasındaki bağı simgeler. Gökyüzünün mavisi ile yaprakların sarısı arasındaki kromatik zıtlık, eserin görsel enerjisini yükselten en güçlü unsurdur.

"Sonbahar Esintisi", Ayşe Türkmen’in fırçasında bir veda değil, bir olgunluk dönemidir. Eser, izleyiciyi dökülen yaprakların hışırtısını dinlemeye, o serin ama taze havayı solumaya ve doğanın bu renkli şölenine tanıklık etmeye davet eder. Bu tablo, değişimin kaçınılmaz güzelliğine yazılmış lirik bir övgüdür.