Ayşe Türkmen’in "Mor Sümbüllü Kapı" adlı eseri, mimari bir öğeyi (kapıyı) sadece bir geçiş noktası olarak değil, yaşanmışlığın ve estetik hafızanın simgesi olarak betimleyen, son derece nostaljik ve sıcak bir kompozisyondur. Sanatçı, taş duvarların sertliğini ve ahşap kapının dokusunu, doğanın en narin formlarından biri olan mor sümbüllerle sarmalayarak, "eski" ile "taze" arasındaki şiirsel zıtlığı tuvale taşır.

Eserin renk paletinde, sümbüllerin yoğun ve titreşimli mor tonları, kompozisyonun odak noktasını oluşturur. Sanatçı, empresyonist fırça darbeleriyle çiçeklerin kadifemsi dokusunu ve salkım formunu, ışığın kırılımlarıyla zenginleştirerek işler. Bu canlı morlar, kapının (muhtemelen eskitilmiş ahşap, mavi veya yeşil tonlarında) mat yüzeyi ve taş duvarın toprak tonlarıyla güçlü bir kromatik denge kurar. Işık, çiçeklerin üzerinden süzülerek kapının yüzeyinde yumuşak gölgeler bırakır.

Kompozisyonel kurguda, kapı imgesi "gizem" ve "davet" kavramlarını aynı anda barındırır. Kapının kapalı oluşu, ardındaki dünyayı (belki bir avlu, belki bir bahçe) izleyicinin hayal gücüne bırakırken; önündeki veya çevresindeki coşkulu çiçekler, bu mekanın terk edilmiş değil, aksine sevgiyle korunan, yaşayan bir yuva olduğunu fısıldar. Sümbüllerin dikey büyüme formu, kapının dikey mimarisiyle uyumlu bir ritim yaratır.

"Mor Sümbüllü Kapı", Ayşe Türkmen’in fırçasında bir "eşik" metaforuna dönüşür. Eser, izleyiciyi o kapının önünde durmaya, sümbüllerin kokusunu hayal etmeye ve taş duvarlara sinmiş anıların sessiz hikayesini dinlemeye davet eder. Bu tablo, modern hayatın hızı içinde unutulan "ev" ve "aidiyet" duygusuna açılan renkli bir penceredir.